Ήταν είκοσι ενός χρονών, Γαλλίδα εβραϊκής καταγωγής, και ζούσε στο κατεχόμενο Παρίσι. Άρχισε να κρατάει ημερολόγιο γιατί πίστευε πως «πρέπει να κρατήσουμε την ψυχή και τη μνήμη μας». Ήταν ευαίσθητη στην ομορφιά του κόσμου. Όμως, όταν περιγράφει την αγαπημένη της εξοχή, το Ωμπερζενβίλ, είναι η δική της ανάσα που το ανυψώνει σε επίγειο παράδεισο. Κι όταν περιγράφει τους δρόμους και τους κήπους του Παρισιού, είναι το δικό της βλέμμα που φωταγωγεί την πόλη. Ήταν μόνη, «με το κίτρινο άστρο στην καρδιά», απέναντι στους ευγενικούς και αδιάφορους περαστικούς. «Ήταν σαν να ήμουν σημαδεμένη στο μέτωπο με καυτό σίδερο», έγραφε. Σήκωνε όμως «ψηλά το κεφάλι, καταπρόσωπο στον ήλιο», και μετρούσε το κουράγιο της.