Οι δύο εκτεταμένες μελέτες που συνθέτουν αυτό το βιβλίο έχουν γραφτεί από τον Μ. Μπαχτίν το 1924 και το 1933. Είναι ίσως τα μόνα γνήσια φιλοσοφικά εγχειρήματα που συναντούμε στην μετεπαναστατική Ρωσία. Ο Μπαχτίν ερευνά μεθοδολογικά τις επιστήμες του ανθρώπου, ιδιαίτερα τη γλωσσολογία, και συμπορεύεται με την ευρωπαϊκή φιλοσοφική σκέψη της εποχής του. Θέλοντας να καθορίσει με ακρίβεια το αντικείμενο της λογοτεχνίας, ο Ρώσος αισθητικός έρχεται σε αντιπαράθεση με τους θεωρητικούς του φορμαλισμού και εξετάζει το μυθιστόρημα σαν λογοτεχνικό είδος που βρίσκεται σε άμεση σχέση με τον παρόν και το μέλλον του ανθρώπου, σαν «τόπο» όπου συναντώνται διάφορες μορφές γλώσσας.