Το παραμύθι, με την αδιάπτωτη πορεία του και την παγκόσμια θυμοσοφία του, ανταποκρίνεται πολύ περισσότερο απ' όλα τα άλλα είδη στο κλίμα και στη δυναμική του θεάτρου σκιών. Με την απαραίτητη προσαρμογή στις αισθητικές και δομικές δυνατότητες του φωτισμένου πανιού, γεννιέται στην κυριολεξία η ονειρική διάσταση του θεάτρου. Αυτό επιδιώκουν και τα παραμυθοδράματα της «Μπαχλεβίτσας» και του «Ροβιθούλη». Μέσα από την πείρα του παραδοσιακού θεάτρου σκιών και την ακατάλυτη μοίρα του προφορικού λόγου θα αποδώσουν τη μορφή και την ουσία του ποιητικού δράματος. Του καταλληλότερου, κατά την άποψη μας, για τα παιδιά.
01337-08