Ο Δήμας δείχνει πάνω απ' όλα να έχει μια εξαιρετική αίσθηση της εικόνας, ταυτόχρονα και αίσθηση του ρυθμού... άλλοτε με ρελαντί, άλλοτε με την κάμερα ακίνητη,
άλλοτε ανακατεύοντας τον τρόπο αφήγησης επιμένοντας στον τεμαχισμό του σώματος ή των αντικειμένων, άλλοτε δίνοντας ζωή και κίνηση σε φωτογραφικό υλικό,
χρησιμοποιώντας τη μουσική με ξεχωριστική πάντα έμπνευση. Αυτή ακριβώς η αίσθηση της εικόνας και του ρυθμού είναι στοιχεία που χρειάζεται σήμερα ο ελληνικός
κινηματογράφος.