ΔΥΟ ΜΙΚΡΑ ΧΕΡΙΑ

ΠΑΤΗΜΕΝΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Φέρνω τον εαυτό μου μπροστά από τον καθρέφτη,
τοπία μιας μελλοθάνατης στο διηνεκές:
γλιτώνω τον πνιγμό από θαλασσινό νερό
το λεκέ των αιμάτων
απλά πιο απλά στήνω τη φυσικότητα,
ετοιμάζομαι εύκολα για μια καινούρια απώλεια.
Ο χειμώνας έρχεται όπως ένας παλιός φίλος στο σπίτι μου,
που ούτε παλιώνει ούτε τρέμει σαν ερωτική ανάσα,
στο ίδιο πάντα κεφάλι κολλάει σαν ψείρα η ύλη
και πάει η ζωή,
όπως ο αλευράς στο μύλο του.