Το παρόν έργο διερευνά θεολογικά τη λεγομένη κενωτική χριστολογία, σύνθετο και αμφιλεγόμενο κεφάλαιο της νεότερης θεολογικής σκέψης του ευρωπαϊκού χριστιανισμού. Με κύρια εστίαση στη γερμανική προτεσταντική παράδοση του 19ου και του 20ού αιώνα, ο συγγραφέας αναλύει τις βασικές θεωρητικές εκδοχές της «κένωσης» του Θεού Λόγου, εξετάζοντας κατά πόσο ο αυτοπεριορισμός της θεότητας μπορεί να ερμηνευθεί χωρίς να θίγεται η αλήθεια της θεότητας του Χριστού. Μέσα από κριτική ανάγνωση αντιπροσωπευτικών μορφών της κενωτικής θεολογικής σκέψης και σε διαλογική αντιπαραβολή με την πατερική και τη συνοδική παράδοση της Εκκλησίας, το βιβλίο αναδεικνύει την ορθόδοξη θεολογική πρόταση ως αυθεντική ερμηνεία του μυστηρίου της θείας ενανθρωπήσεως: όχι ως απώλεια ή -εκούσια έστω- μείωση της θεότητας, αλλά ως ελεύθερη πράξη άκρας αγάπης και σωτηριολογικής συγκατάβασης. Απευθύνεται σε αναγνώστες που επιθυμούν τη συστηματική και εκκλησιαστικά εδραιωμένη προσέγγιση του χριστολογικού μυστηρίου.