Προκρίναντες την ονομασίαν "Ομιλητική" ή "Χριστιανική Ομιλητική" αντί της συνήθως παρ' ημίν κρατησάσης "Εκκλησιαστική ρητορική" ή "του ιερού άμβωνος ρητορική" ή "ιερά ρητορεία", ευρίσκομεν χρήσιμον να εξετάσωμεν την έννοιαν της λέξεως ομιλία, εξ ης ετυμολογείται η Ομιλητική. Σημαίνουσα η ομιλία παρά τοις κλασικοίς την φιλικήν και μετ' οικειότητας αναστροφήν και συνδιάλεξιν και εις τοιαύτην σημασίαν απαντωμένη και εν τη Κ. Διαθήκη, προσέλαβεν έπειτα εν τη χριστιανική γλώσση ειδικήν όλως έννοιαν, χρησιμοποιούμενη εις δήλωσιν των αφελών και ανεπιτηδεύτων προσφωνήσεων, τας οποίας εν αισθήματι αδελφικώ και υπό μορφήν μάλλον συνδιαλέξεως απηύθυνεν ο προεστώς εν ταις προς λατρείαν συνάξεσι των πρώτων χριστιανών εξ αφορμής του εν τη λατρεία Βιβλικού αναγνώσματος. Βραχεία το κατ' αρχάς η προσφώνησις αυτή, απέβη βαθμηδόν μακροτέρα, δια να προέλθη εξ αυτής ο από των χρόνων του Ιουστίνου γνωστός ήδη λόγος, ανεπιτήδευτος και ούτος και πρόχειρος το πρώτον. [...] (Από την εισαγωγή της έκδοσης)
ΣΚΛΗΡΟΔΕΤΗ ΕΚΔΟΣΗ