Η λέξη Βότανον, οφειλόμενη στον Αριστοτέλη, ή βοτάνη, χρησιμοποιείται από τον λαό για να χαρακτηρίσει τα αυτοφυή, φυτά και ιδίως εκείνα που φυτρώνουν στους καλλιεργημένους αγρούς, τα γνωστά ζιζάνια. Παράλληλα, όμως, με την ίδια ονομασία αποκαλούνται όχι μόνο τα φυτά, που χρησιμοποιούνται σαν φάρμακα για τις διάφορες παθήσεις, αλλά και εκείνα, που περιέχουν επικίνδυνες δηλητηριώδεις ουσίες. Δεδομένου μάλιστα ότι οι θεραπευτικές και οι δηλητηριώδεις ιδιότητες συνήθως συνυπάρχουν, η ενέργεια της μίας ή της άλλης περίπτωσης εξαρτάται από την ποσότητα που λαμβάνεται. Η Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιεί και για τις δύο ταυτόσημη λέξη, δηλαδή φάρμακο (θεραπευτική ουσία) και φαρμάκι (δηλητήριο). Ο Ιπποκράτης ονομάζει με την λέξη φάρμακα τόσο τις ωφέλιμες, όσο και τις επιβλαβείς ουσίες, ορίζοντας ότι "πάντα φάρμακα εισί τα μετακινέοντα το παρεόν".